wielowymiarowa i multidyscyplinarna opieka fizyczna, emocjonalna i duchowa nad pacjentem z chorobą terminalną, obejmująca wsparcie rodziny i opiekunów. Opieka nad osobami u kresu życia cieszy się w ostatnich latach coraz większą uwagą. Pionierskie badania Elisabeth Kübler-Ross nad śmiercią i umieraniem, rozpoczęte w latach 1960. XX wieku, dostarczyły cennych informacji na temat zmieniających się emocji, doświadczeń i potrzeb osoby umierającej. Specjaliści z dziedziny opieki zdrowotnej formalnie uznali, jak ważne jest zapewnienie pacjentowi humanitarnej i kompetentnej opieki pod koniec jego życia, w sposób, który chroni jego godność i autonomię. Lekarze, zwłaszcza onkolodzy, którzy zajmują się leczeniem pacjentów w stanie terminalnym, skupili się na konieczności wyraźnego rozróżnienia agresywnych i paliatywnych form leczenia oraz na ustaleniu wytycznych dotyczących opieki nad pacjentami, u których dalsza terapia nastawiona na wyleczenie nie przyniesie żadnych korzyści. W szczególności uznali, jak ważne jest zapewnienie odpowiedniego łagodzenia bólu pacjentom z zaawansowanym nowotworem. Większą uwagę zwrócono także na kontrolę zmęczenia, anoreksji, wyniszczenia, nudności, wymiotów i duszności, które często występują w stanie terminalnym. Badania wykazały, że łagodzenie bólu u pacjentów w stanie terminalnym jest często niewystarczające, ponieważ lekarze obawiają się, że uzależnią ich od narkotyków lub zostaną oskarżeni o przyspieszenie śmierci. Szersze zastosowanie opioidowych leków przeciwbólowych oraz rozwój systemów znieczulenia i analgezji kontrolowanych przez pacjenta poprawiły kontrolę bólu u pacjentów z nowotworem w stadium terminalnym i AIDS. Profesjonalne pielęgniarki podjęły się obowiązku zapewnienia ulgi w cierpieniu, pocieszenia, towarzystwa, a jeśli to możliwe, zapewnienia śmierci zgodnej z wolą umierającego. Ruch hospicyjny utworzył programy i placówki w ramach zorganizowanego systemu opieki zdrowotnej, które koncentrują się na szczególnych potrzebach pacjentów umierających, zapewniając im komfort i opiekę, a nie na wysiłkach zmierzających do wyleczenia. Programy te obejmują wsparcie dla opiekunów i członków rodziny podczas i po zakończeniu choroby pacjentów. Istnieje powszechne przekonanie etyczne, że wstrzymanie lub zaprzestanie leczenia podtrzymującego życie w przypadku choroby terminalnej nie jest eutanazją, lecz decyzją pozwalającą chorobie rozwijać się naturalnie. Opieka nad pacjentem w terminalnym okresie życia podkreśla znaczenie szczerej, terminowej i wspierającej dyskusji na temat takich kwestii, jak preferencje dotyczące opieki przedłużającej życie, w tym resuscytacji krążeniowo-oddechowej, wentylacji mechanicznej, sztucznego nawodnienia i żywienia, dializy nerek i zabiegu chirurgicznego, zanim konieczne staną się decyzje o zastosowaniu takich środków. Władze ustawodawcze starają się chronić godność i niezależność osób zbliżających się do kresu życia, umożliwiając im wydanie uprzednich wytycznych dotyczących opieki nad nimi na wypadek, gdyby stali się niezdolni do podejmowania decyzji lub zapadli w śpiączkę. Integralność relacji między pacjentami a pracownikami służby zdrowia jest zagrożona ze względu na rosnącą tolerancję społeczną i prawną dla wspomaganego przez lekarza samobójstwa. Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne i Amerykańskie Stowarzyszenie Pielęgniarek wydały oficjalne oświadczenia sprzeciwiające się wspomaganemu samobójstwu. patrz także: dyspozycje prawne, wspomagane samobójstwo, testament życia.
